“Sözlerimi geri alamam…”

Ağaçlar var, bu sessiz sözsüz şarkı onların. Hepsiyle konuşacağım bir gün kendi dillerinde, sabrediyorum.

Halka halka, yaş, karanlık yıllar sakladım içime; nefesimi kesmeden göremeyeceğin. Sazlar, sözler, izlerle dolu satırları kabuğumun. Ne bir resim, ne bir isim…

Tam buradaydı, evet tam buraya bir şey yazıyordum. Olmadı sonra.

Cümle düştü, ortalık kan revan.


“Sözlerimi geri alamam…”